Zaczęło się niewinnie. Jakimś „Top Gunem”, albo tak.. Czy to dziwne, że dziewczynki w wieku około 11 lat oglądają filmy o myśliwcach? Nie, jeżeli się uwzględni fakt, że takie dziewczynki jak ja zazwyczaj biegały z plastikowymi pistoletami i używały mąki do „zdejmowania śladów linii papilarnych”. Dziś, kilkanaście lat później robię licencję pilota, skakałam ze spadochronem, studiuję prawo lotnicze a rok liczę od sezonu do sezonu.

Jakkolwiek narzeka się na poprzedni ustrój tak jedno w środowisku lotniczym jest pewne: nalot można było zdobyć zdecydowanie taniej. Godziny prac w hangarze, mycie samolotów, czy inne zajęcia w ramach wypracowania sobie upragnionych kilkudziesięciu godzin nalotu. Co prawda miało to swoją niefinansową cenę – chłopcy ponoć werbowani byli do Wojska a wymagania zdrowotne ponoć równe były niemalże astronautycznym.

Ile z tego prawdy – szczerze odpowiem – nie wiem.

Dziś koszty stały się wyższe, ale latać może niemalże każdy. Oczywiście pod warunkiem, że ma się oczywiście środki do uprawiania tego drogiego sportu/hobby.

Wszystko zaczęło się dzięki mojemu ówczesnemu Mężczyźnie, który miał mnie dosyć do tego stopnia…. że wyrzucił z pędzącego samolotu ;) Od tego się zaczęło. Dzika radość, przestrzeń, niedowierzanie + strach wszystko zmieszane i nie wstrząśnięte – to przepis na zaczątek pasji. Później pęd powietrza na twarzy zamieniony został w ryk silników, zachwyt nad figurami akrobacyjnymi. Apetyt rośnie w miarę jedzenia, jak to się mówi.. Moja pasja zagnała mnie na obczyznę. Czas przeliczany na walutę, waluta na ilość przelecianych minut, później godzin. Maniakalne, nie?

Wróciłam do Ojczyzny, dokończyć przerwany tok studiów. Zmieniłam specjalizację – z ukochanego niegdyś prawa podatkowego na prawo lotnicze. Dużo nauki i dużo pracy jeszcze przede mną. Ale mam swoje plany do zrealizowania. Jest z pewnością w materii lotnictwa w Polsce dużo do zrobienia. A siły? Wystarczy wyjrzeć za okno – nawet jeżeli jestpochmurno, świadomość promieni słońca ponad chmurami motywuje.

Życzę odwagi w realizacji marzeń :)

Domi Bonawenturczak

niedługo będzie o niej głośniej, a póki co:

www.lotniczapolska.pl/an2 - strona ostatniej wyprawy

Najpierw była idea. A idea zwerbalizowała się w pewien wrześniowy

wieczór "Hej Przystojniaku, lecimy na Ukrainę do klubu?" Treść smsa

wysłana do znajomego Kapitana. Proszę zwrócić uwagę na typowy zabieg

czułego podłechtania męskiego ego. Bardzo skuteczny w przypadku Pilotów,

którzy jak wiadomo mają owe Ego nieco większe niż cała reszta

przedstawicieli gatunku. Uśmiechnęłam się wtedy do siebie. Dostałam

odpowiedź momentalnie "Hm, brzmi ciekawie - gdzie i kiedy?.....Cały artykuł o wyprawie